وَ الْأَرْضِ و َمَا طَحَاهَا "
_{قسم به زمين و كسى كه آن را گسترانيده است.}      

^{بيست و پنجم ماه ذی القعده روز دحوالارض است.  دحوالارض را چنین معرفی}

^{ميكنند:       "روزي كه زمين از زير کعبه كشيده و گسترانيده شد" .
گر چه این مطلب یعنی کشیده شدن و گسترانده شدن زمین در وحله اول عجیب به نظر اما تعریف         واضح تر این موضوع این است که گفته شود :
پس از آنکه تمام سطح کره زمین به مدت طولانی در زیر آب فرو رفته و خداوند خواست تا آن را              از زیر آب بیرون آورد که صحنه زندگی موجودات مهیا گردد ،اولین نقطه ای که از زیر آب سر            بیرون آورد همان مکان مقدس کعبه و بيت الحرام وواقعه نشان دهنده اهمیت این نقطه و مرکزیت            آن برای همه عالمیان است .
در واقع دحوالارض روز شروع حیات بخشی خداوند به جهان خاکی است كه توجه به آن در             روایات و تعیین اعمال خاص همچون روزه ، عبادت ، دعا و غسل واهتمام به آن از سوی            معصومین (ع)  نشانگر عنایت حضرت حق به این روز با برکت است .
تعبیر به اینکه "در روز دحو الارض رحمت خدا منتشر گرديده و از براى عبادت و اجتماع به ذكر             خدا در اين روز، اجر بسيار است" و امثال آن ، مومنین را بر انجام مستحبات مخصوص این روز       ترغیب می نماید . درباره روزه این روز آمده است :
روزه این روز همانند روزه هفتاد سال وکفاره گناهان هفتاد سال است .
برای روزه دار این روز هرکه و هرچه در میان آسمان و زمین است استغفار می کند و ...
از دیگر اعمال این روز شریف دو رکعت نماز است که در آن حمد و پنج مرتبه سوره "والشمس"        خوانده می شود و پس از نماز نیز دعایی است که در مفاتیح آمده است .  و                                  همچنین دعای "اللهم داحی الکعبه ..." از دعاهای مخصوص این روز است .
روايت است که « امام رضا » عليه السلام فرموده اند: درشب بيست و پنجم ماه ذى القعده                حضرت ابراهيم (ع)  و حضرت عيسى (ع)متولد شده اند.                                                                 نیز در روایتی است که در این روز قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام خواهد نمود .}

دنیا آنقدر بزرگ است که برای همه جایی برای زیستن دارد .

 پس سعی کنیم بجای اینکه جای دیگران را بگیریم و یا خود را جای

 دیگران جا بزنیم جایگاه واقعی خود را بدست بیاوریم.

                            از بي حركت ايستادن بترس!

بنده ی من ، من خدایم سوز دل را ساز کن
هر چه می خواهد دل تنگت به ما ابراز کن

گر ، در از روی محبت کس به رویت وانکرد
باز کردم در بیا و اخم خود را باز کن

هر که هستی ، هر چه هستی ، با خلوص دل بیا
گر نیازت را ندادم شکوه را آغاز کن

دوزخی را من بهشتی می کنم با توبه ای
پس بیا با توبه خود را پیش ما ممتاز کن

گر که از بار گنه خم گشته پشتت غم مخور
دل به عفو ما ببند و ترک حرص و آز کن

در مقام توبه کردن عاری از کبر وریا
می خرم ناز تو را پس هر چه خواهی ناز کن

منبع: كتاب زمزمه‌های استغفار 

هم با خدا تو هستی ، هم نا خدا تو هستی

 رو می کنم به هر جا ، در هر کجا تو هستی        از ابتدا تو بودی، تا انتها تو هستی

در جاده های خاکی ،آن سوی ناکجا آباد               هر لحظه رو به روی چشمان ما تو هستی

کشتی شکسته ماییم . اما در این هیاهو             هم با خدا تو هستی ، هم نا خدا تو هستی

گویی درون چشمت خورشید لانه کرده !             سر چشمهء تمام ایینه ها تو هستی

در بین هر رکوع و در بین سجده هایم                  هم دلگشا تو هستی ، هم دلربا تو هستی

^{اگر آغاز زندگی ات با سپیده دم و روز همزاد گشت همواره درجست وجوی چراغ}      

^{وپناهگاهی برای شبانگاهان باش ، و اگر درشب و سیاهی آغاز شد}                            

    ^{از امید در خود چراغی بیافروز که} 

                                     ^{پگاه خوشبختی نزدیک است.}

آی سهراب  کجایی که ببینی حالا         دل خوش مثقالی است
دل خوش نایاب است                       وسوالت این بود
دل خوش سیری چند                        من سوالم این است
معدن این دل خوش                         تو بگو ای سهراب 

درکدامین کوه است                     در کدامین صحرا    
در کدامین جنگل                   راستی این دل خوش میوه ی زیباییست؟
من شنیدم این دل                           بوی خوبی دارد
مثل خون دل آن آهوها                     راستی ای سهراب
نکند این دل خوش                         مثل آن مشک ختن
نافه ی آهوییست                           شاید اصلادل خوش
بوده یک افسانه                           چون در این عهد ندیدم دل خوش
                   دم هر عطاری عده ای منتظرند
مرد عطار به ایشان گفتست               دل خوش می آید
قیمت مثقالش                               جانتان میطلبد    
مردهامیگویند                                جان ما را تو بگیر
دل خوش را به عزیزانمان ده             مرد عطار فرورفته به فکر

 او چنین قیمت گفت                      تا کسی در پی این افسانه
به در دکانش       ننشیند شب و روز          خود مرد عطار 
فکر می کرد ، دل خوش مثل                    نغمه های ققنوس 
بوده یک افسانه                      آی سهراب بگو  ، تو اگر میشنوی
  بکجا باید رفت  ، تادل خوش را دید
  عده ای می گویند ، دل خوش  ، مال و منال دنیاست
  دیگران می گویند ، دل خوش اینجانیست ، دل خوش آن دنیاست
من بلاتکلیفم                                    دل خوش گر پول است 
مردم ثروتمند ، پس چرا نالانند       لب آنها خندان ، چشمشان گریان است
       آی سهراب تو از این دنیا ،رفته ای گو تو به ما 
دل خوش آنجابود ؟!                             چند بود ارزش آن 
   مزه اش چیست بگو – مشتاقیم – 
   حیف بین من وتو سخنی ممکن نیست 
   ما ندیدیم دل خوش اما ، در پی اش می گردیم 
   اگر آن را دیدیم ، ما به او میگوییم درپی اش می گشتی
      آی سهراب ... توهم .... اگر او رادیدی 
نبری از یادت مردم عهد مرا      گو به این عهد سری هم بزند
شاید اینجا ماند و ، دل ما هم خوش شد             آی سهراب بخواب 
سرد وآرام و خموش            چون که آرامش تو ،پر از زیباییست
                 ما ولی می گردیم ،ما ولی می جوییم.

شايد نشود به گذشته بازگشت و يك آغاز زيبا ساخت ،

        ولي ميشود هم اكنون آغاز كرد و يك  آينده زيبا ساخت!

از عرش صدای ربنا می آید
                           آوای خوش خدا خدا می آید
فریاد که درهای بهشت باز کنید
                           مهمان خدا سوی خدا می آید

شما آهن ربايي زنده هستيد ،

 در مورد هر چه بينديشيد همان را به خود جذب مي كنيد !

 مومن به سه خصلت نيازمند است:

توفيقي از سوي خدا ‌‍، نفسي پند دهنده و پذيرش سخن 

نصيحتگوي.

رسول گرامی اسلام (ص ) فرمود: "حسين از من و من از حسينم "

     بلکه به آن دلیل که تو سزاوار آرامشی!

غزلی از آقای سهيل محمودي

كمك كن خدايا كمك كن كه تنها نمانم
كه يك لحظه دور از تو يك لحظه حتي نمانم
                                                       كمك كن علف را ببويم صدف را ببينم
                                                        بدون شب جنگل و صبح دريا نمانم
كمي شور فرهادي و سوز مجنونيم ده
كه بي نعرة كوه و آواز صحرا نمانم
                                                        مرا جلوه در جلوه رنگ و درنگي عطا كن
                                                         كمك كن كه بي شاپرك بي تماشا نمانم
من و جادة كهكشان و شب و راه شيري
الهي كه هر سال از اين كاروان جا نمانم
                                                        كمك كن كه پيش خودم دست و دلباز باشم
                                                         كمك كن كه پشت در بسته اي وا نمانم
اگر رنج يك وقت سر سخت از پايم انداخت
خودت راحتم كن كه من ناشكيبا نمانم
                                      كمك كن هم از قله هاي مه آ لود حافظ
                                      و هم بي نصيب از افقهاي نيما 

خدا را کجا يافتي مسافر؟

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت:

 چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛ درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌

وبی‌رهاورد برگردی. كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست...

مسافر رفت‌ و گفت: یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌

جست‌وجو را نخواهد یافت.

و نشنید كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی

‌ نخواهددید؛ جز آن‌ كه‌ باید. مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت،

 هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست.

 مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود...

به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله،

بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.

مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن.

مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی،

 در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت...

دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت:

هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نكردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!

درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌

جاده‌هاست ... این داستان برداشتی است از فرمایش حضرت علی (  ع )

"من عرف نفسه فقد عرف ربه"

آن کس که خود را شناخت به تحقیق که خدا را شناخته است...

در انتها اینکه : انسان وقتی بلند حرف می‌زند صدایش را می‌شنوند، اما هنگامی كه

 آهسته صحبت كند به حرفش گوش می‌دهند. (پل رینو)

جوانی ستاره ای است که فقط یکبار در آسمان عمر طلوع می کند " .

                                                                      ژوبرت

شكسپیر:

عشق مثل آبه، می تونی تو دستات قایمش كنی ولی

 یه روز دستاتو باز می كنی می بینی همش رفته

 بی اینكه بفهمی. اما دستت پر ازخاطره هاست.  

وقتی شادی آرام بخند ،              نکند غم بیدار شود،           

وقتی غمگینی آرام گریه کن،        نکند شادی نا امید شود .

تنها شده اي؟ دل تو بي ماست، بيا

خسته شده اي؟ ز رنگ دنياست بيا

حيف است چنين بدون من جا ماندي

اي بنده ي من جاي تو اينجاست بيا*

من ميخواهم كاملا شبيه يك درخت باشم.ميخواهم همواره نمو كنم.

از بالا ميوه هايي داشته باشم و از پايين با استحكام روح و ريشه

خود را در اعماق زمين فرو برم تا بتوانم به زندگاني عملي خود

روش و نيرويي بدهم.         يشتاين

انسان خوشبخت آن کسی است که حوادث را با تبسم و اندکی دقت

 بعلت وقوع آن تلقی وقبول نماید .

آنهایی كه رنگ پریدگی پاییز را دوست ندارند نمی دانند كه

پائیزهمان بهار است كه عاشق شده!

 تاريكمان را تكذيب نمايد.

   دكتر مهدي حميدي

و گفتار به راستی ...

ماه من :

غم اگر هم روزی مثل باران بارید ،

یا دل شیشه ایت از پس پنجره عشق زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا چتر شادی باز کن

و بگو با دل خود که خدا هست هنوز 

پسر عزیزم همنشین را از روى بصیرت انتخاب كن.

اگر دیدى گروهى خداى عزوجل را یاد مى‏كنند، با ایشان بنشین

كه اگر تو عالم باشى علمت سودت بخشد و اگر جاهل باشى

 ترا بیاموزند و شاید خدا بر آنها سایه رحمت اندازد و ترا هم فرا

گیرد.

 و چون دیدى گروهى بیاد خدا نیستند با آنها منشین .

زیرا اگر تو عالم باشى علمت سودت ندهد و اگر جاهل باشى

نادانترت كنند و شایدخدا بر سرشان كیفرىآرد و تراهم فرا گیرد.

 نه آنكه تو متلاطم شوی.

گزينش امروز ما ، برآيند انديشه ها و راه بسيار درازيست که

 تا کنون ازآن گذشته ايم . اين گزينش مي تواند

                                    سيماي نوي را ازما به نمايش بگذارد .

آنچه هستي باش.

   (( نيچه  Nietzsche ))

فرمود: كسى كه به برادرش یا دوستش فائده اى برساند خانه اى

 در بهشت فائده برده است .

شاد اما دلسوز

ساده اما زیبا

مصمم اما بی خیال

مهربان اما جدی

سبز اما بی ریا

عاشق اما عاقل

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص):

 فِي خُطْبَةٍ أَ لَا أُخْبِرُكُمْ بِخَيْرِ خَلَائِقِ الدُّنْيَا وَ الاْخِرَةِالْعَفـْوُ عَمَّنْ ظَلَمَكَ

وَ تَصِلَ مَنْ قَطَعَكَ وَ الْإِحْسَانُ إِلَى مَنْ أَسَاءَ إِلَيْكَ وَ إِعْطَاءُ مَنْ حَرَمَك:
 
پيامبر (ص) فرمود آيا به شما خبر بدهم كه بهترين خلق در دنيا و آخرت چه كسى است :

عفو و گذشت از كسى كه به شما ستم روا داشته است وصله رحم كنى ازكسى كه از شما

بريده است و احسان و نيكى كنى به آن كس كه به شما بدى كرده است و عطاء بخشش

كنى به كسى كه شما را محروم ساخته است . 

يادمان باشد زنگ تفريح دنيا هميشگي نيست.

                               ساعت بعد حساب داريم!

گریه ابر برای وداع با آسمان است .

 یک ماه مرخصی از زمین ، برای سفر به ملکوت بگیریم !

رسول اکرم(ص):

هر بنده ای که آرزو دارد روز قیامت،

 روبروی پیامبرش بنشیند و او را ببیند در حالی که

 پیامبر او را می بیند بعد از هر نماز واجب،

 ده مرتبه بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد.

                                 جامع الاخبار، فصل28، ص67.

 اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

گفتمش : دل میخری؟                            گفتا چند؟

گفتمش دل مال تو تنها بخند!              خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود           دل ز دستانش بر زمین افتاده بود 

                          جای پایش روی دل جا مانده بود !!!

لبخند زدی و آسمان آبی شد        شبهای قشنگ شهریور مهتابی شد

 پروانه پس از تولد زیبایت      تا آخر عمر غرق بی تابی شد .

هرکه غمی از غمهای دنیا را از مومنی بردارد...

خدا غمی ازغمهای روز قیامت از او بردارد

هر گه بر تنگدستی آسان گیرد.خدا در دنیا وآخرت بر او آسان گیرد،

وهر که راز پوش مسلمانی شود،خدا در دنیا وآخرت راز پوش وی شود.

حضرت محمد(ص)-نهج الفصاحه.