را آنجا كه بتو زيان مى‏رساند،

بر دروغ جائى كه براى تو سودمند است،

                                         ترجيح بدهى.

 در اثناي راه شيطان را ديدند كه خيلي ضعيف و لاغر شده است.

از او پرسيدند: چرا به اين روز افتاده اي؟!

گفت: از دست امت تو رنج مي برم و در زحمت بسيار هستم...

پيامبر(ص) فرمودند: مگر امت من با تو چه كرده اند؟

گفت: امت شما 6 خصلت دارند كه من طاقت ديدن و عمل اين

خصائص را ندارم.

اول: اين كه هر وقت به هم مي رسند سلام مي كنند.

ششم: ابتداي هر كاري «بسم الله ارحمن الرحيم» مي گويند.

حضرت یوسف در زمان سلطنتش در قصر نشسته بود

 دید جوانی با لباس كهنه و چروك از پای قصر او عبور مینماید

 جبرئیل شرفیاب خدمتش بود عرض كرد :

            ای یوسف این جوان را میشناسی ؟

فرمود نه عرض كرد: این همان طفلی است كه در گهواره به

سخن در آمد و شهادت بپاكدامنی تو داد از لوث عصیان عزیز

مصر .

حضرت فرمود:او را بر من حقی است.

 پس فرستاد آنجوان را احضار نمودند:

 چون حاضرش كردند، امر نمود او را تنظیف نموده و اكرام و انعام

زیاددر حق او مرعی داشت .

جبرئیل از وضع حضرت یوسف با آن جوان تبسم نمود .

یوسف فرمود :

یا اخا جبرئیل در حق او كم احسان نمودم كه تبسم كردی ؟

عرض كرد: نه و لیكن تبسم من از آنجهت بود كه

هر گاه تو مخلوقی هستی كه در حق این جوان بواسطه یك

 شهادت حقی در باره تو در حال بی شعوری از او ناشی شده

است این همه احسان بنمایی،

پس آیا خداوند كریم در حق بنده مومن خود كه تمام عمر شهادت

 حق بر توحید او داده چقدر احسان خواهد نمود

پادشاهی جایزه بزرگی برای هنرمندی گذاشت که بتواند

 به بهترین شکل ، آرامش را تصویر کند.

نقاشان بسیاری آثار خود را به قصر فرستادند.

آن تابلو ها ، تصاویری بودند از جنگل به  هنگام غروب ،

رودهای آرام ، کودکانی که در خاک می دویدند ،

 رنگین کمان در آسمان ، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.

پادشاه تمام تابلو ها را بررسی کرد ، اما سرانجام فقط

دو اثررا انتخاب کرد. اولی ، تصویر دریاچهء آرامی بود که

 کوههای عظیم و آسمان آبی را در خود منعکس کرده بود.

در جای جایش می شد ابرهای کوچک و سفید را دید ،

 و اگر دقیق نگاه می کردند ، در گوشه چپ دریاچه ،

خانه کوچکی قرار داشت ، پنجره اش باز بود ، دود از دودکش

 آن بر می خواست ، که نشان می داد شام گرم و نرمی

 آماده است.تصویر دوم هم کوهها را نمایش می داد .

 اما کوهها ناهموار بود ، قله ها تیز و دندانه ای بود.

آسمان بالای کوهها بطور بیرحمانه ای تاریک بود ،

 و ابرها آبستن آذرخش ، تگرگ و باران سیل آسا بود.

به دلیل آنست که شما هم چیز زیادی از او نخواسته اید.

                     «مارسل پپر.وو»

 2.بزرگترین دروغ دنیا چیست ؟

 این است که ما در لحظه ای خاص تسلط آنچه          

 برایمان پیش می آید را از دست می دهیم و

سرنوشت بر زندگیمان مسلط می شود.

این بزرگترین دروغ دنیاست. «پائولوکوئیلو»

ناپلئون ميگه حرفي رو بزن كه بتوني بنويسي...

چيزي رو بنويس كه بتوني پاشو امضاء كني...

                        چیزی رو امضاء كن كه بتوني پاش بايستي.

آدم ها فقط در يك چيز مشتركند: متفاوت بودن .

انسانها بايد ياد بگيرند كه اشتباهات هوشمندانه،

 قسمتي از هزينه پيشرفت هستند

جعبه های سیاه و طلایی

در دستانم دو جعبه دارم که روز گار به من داده است.

 روزگا ر گفت :غصه هایت را درون جعبه سیاه بگذار

وشادی هایت را درون جعبه طلایی.

 گوش کردم .

شا دی ها وغصه هایم را درون جعبه ها گذا شتم .

 جعبه طلا یی روز به روز سنگین تر می شد و

جعبه ی  سیاه روز به روز سبکتر .

از روی کنجکاوی جعبه سیا رها باز کر دم

تا علت را در یابم .

دیدم که ته جعبه سوراخ است و غصه هایم از آن بیرون می ریزد .

سوراخ جعبه را به روزگار نشان دادم و گفتم :

در شگفتم که غصه های من کجا هستند ؟

با لبخند دلنشینی گفت :

همه آنها نزد من اینجا هستند .

پرسیدم روزگار !چرا این جعبه ها را به من دادی ؟

چرا ته جعبه سیاه سوراخ بود؟

جواب داد: جعبه طلایی را به تو دادم

تا نعمتهای خو د را بشما ری و

 آبی آسمان که میبینم و میدانم که نیست

 و بیکران حضرت حق که نمیبینم و میدانم که هست...

                            چون هميشه فردايي هست.

شوخي شوخي به گذشته ها نگاه کنيد

                            و جدي از آنها درس بگيريد.

انسان تا زماني که طعم تلخي ها را نچشد

                            معناي خوشبختي را درک نمي کند

غرور انسان را نابود مي کند.

رازت را به کسي نگو ! وقتي خودت نمي تواني

                             آن را حفظ کني چگونه از ديگران انتظار

                                    داري که آن را برايت حفظ کنند؟

از زندگي هر آنچه لياقتش را داريم به ما مي رسد

                                   نه آنچه آرزويش را داريم

 متر را دور "قلبش " مي گذارد نه دور سرش

بخشندگي را از گل بياموز،

 زيرا حتي ته كفشي كه لگدمالش مي‌كند

 را هم خوش بو مي‌كند

تولد و مرگ اجتناب ناپذيرند ،

فاصله اين دو را زندگي کنيم

زندگي آنچه که زيسته ايم نيست

 بلکه خاطراتي است که از گذشته داريم

هيچ وقت مغرور نشو برگا وقتي مي ريزن

که فکر مي کنن طلا شدن!!!

شايد ثمره كلام دلنشين را كه امروز

بر زبان مي آوريد فردا بچشيد

عظمت مردان بزرگ از طرز رفتارشان

با مردمان كوچك آشكار مي شود .

هر چه موانع جدي تر و سخت تر باشد ,

 لذت تلاش و پيروزي بيشتر است
.
بخشش آن نيست که چيزي به من بدهي

که من از تو بيشتر به آن نياز دارم، بلکه آن است که

چيزي را به من ببخشي که خودت بيشتر از من به آن احتياج داري.

 همه ی انسانهایی را که با آنها در تماس هستیم شاد کنیم. دیپاک چوپرا

از قضاوت کردن دست بکش تا آرامش را تجربه کنی. دیپاک چوپرا

خداوند ما را برای خودش آفریده است

پس قلبمان آرام نمی گیرد

مگر وقتی که به او رو یمی آوریم. سنت آگوستین

کسی که از ابتدا نا بینا به دنیا آمده است

معنی تاریکی را نمی فهمد زیرا هرگز روشنایی را تجربه نکرده است. خردمند بودایی

بگذار آبها ساکن شوند تا عکس ماه و ستاره ها را در وجود خود ببینی. مولانا

 

 همه اش بستگي به تو دارد

 اگر تو خوش باشي ، شاد باشي ،

 اگر عاشق زندگي باشي و آن را محترم بداري و جشن بگيري

 در بهشت هستي ، اگر نتواني شادماني كني ،

 اگر چنان زنجيرهاي سنگيني برپا و دست داشته باشي

كه نتواني با آهنگ زندگي به رقص در آيي ،

 آن وقت در دوزخ به سر مي بري .
 

 از هر آنچه كه داري لذت ببر ،

 به تمامي لذت ببر .

 هر جا كه هستي و از هر چه كه در دسترس است ،

 احساس سپاس و نيايش داشته باش .

وقتي قلبت بيدار شد و شعله اي از نور شد ،

تو معنا و اهميت زندگي را خواهي شناخت ،

و اين فيضي عظيم است .

 و آنگاه سپاسگزاري و حمد طلوع مي كند .

 آنگاه فقط هديه زندگاني كافي است

تا با آن براي هميشه و هميشه راضي و خشنود باشي .

* * *
 

  دنيا ديوارهاي بلند دارد و درهاي بسته كه دور تا دور زندگي را گرفته اند.

نمي شود از ديوارهاي دنيا بالا رفت.

نمي شود سرك كشيد و آن طرفش را ديد.

اما هميشه نسيمي از آن طرف ديوار كنجكاوي آدم را قلقلك مي دهد.

كاش اين ديوارها پنجره داشت و كاش مي شد گاهي به آن طرف نگاه كرد.

شايد هم پنجره اي هست و من نمي بينم..

 شايد هم پنجره اش زيادي بالاست و قد من نمي رسد.

با اين ديوارها چه مي شود كرد؟

مي شود از ديوارها فاصله گرفت و قاطي زندگي شد

و ميشود اصلا فراموش كرد كه ديواري هست

 و شايد مي شود توشه اي بر داشت و كند و كند.

شايد دريچه اي شايد شكافي شايد روزني شايد....

ديوارهاي دنيا بلند است و من گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.

مثل بچه ي بازيگوشي كه توپ كوچكش

 را از سر شيطنت به خانه ي همسايه مي اندازد.

گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.

این طرف حياط خانه ي خداست.

 " خداوند خود بهتر مي داند كه رسالتش را در كجا قرار دهد ... "

 روزي تصميم گرفتم که ديگر همه چيز را رها کنم .

شغلم را، دوستانم را ، زندگي ام را .

به جنگلي رفتم تا براي آخرين بار با خدا صحبت کنم. به خدا گفتم :

آيا مي تواني دليلي براي ادامه زندگي برايم بياوري ؟

جواب خدا مرا شگفت زده کرد. او گفت : آيا درخت سرخس و بامبو را مي بيني ؟

 پاسخ دادم : بلي

فرمودند : هنگامي كه درخت بامبو و سرخس را آفريدم، به خوبي از آنها مراقبت نمودم .

به آنها نور و غذاي کافي دادم. دير زماني نپاييد که سرخس سر از خاک برآورد

 و تمام زمين را فرا گرفت اما از بامبو خبري نبود.

من از او قطع اميد نکردم. در دومين سال سرخس ها بيشتر رشد کردند

 و زيبايي خيره کننده اي به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبو ها خبري نبود.

من بامبوها را رها نکردم. در سالهاي سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نکردند

اما من باز از آنها قطع اميد نکردم .

در سال پنجم جوانه کوچکي ازبامبو نمايان شد. درمقايسه با سرخس کوچک و کوتاه بود

 اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از30 متررسيد.

 5 سال طول کشيده بود تا ريشه هاي بامبو به اندازه کافي قوي شوند.

 ريشه هايي که بامبو را قوي مي ساختند و آنچه را براي زندگي به آن نياز داشت را فراهم مي کرد.

 خداوند در ادامه فرمود : آيا مي داني در تمامي اين سال ها که تو درگير مبارزه با سختي ها

 و مشکلات بودي در حقيقت ريشه هايت را مستحکم مي ساختي،

 من در تمامي اين مدت تو را رها نکردم همانگونه که بامبوها را رها نکردم.

هرگز خودت را با ديگران مقايسه نکن .

بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايي جنگل کمک مي کنند.

 زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد مي کني و قد مي کشي!

از او پرسيدم : من چقدر قد مي کشم؟ در پاسخ از من پرسيد : بامبو چقدر رشد مي کند ؟

 جواب دادم هر چقدر که بتواند .

گفت : تو نيز بايد رشد کني و قد بکشي ، هر اندازه که بتواني ...

برگ در انتهای زوال می افتد و میوه در انتهای

 کمال.

بنگرچگونه می افتی:

چون برگی زرد یا چون سیبی سرخ ...

چون شيرين زبوني باهات دوستم!!

          

 مَن عَذُبَ لِسانُهُ كَثُرَ اِخوانُهُ (1)

                هر كه خوش‌زبان باشد، برادران و دوستانش زياد شوند.

هر كه مردمان را [به] نيكويى [سخن] گويد

 و به گِرد عثرات [و خطاهاي] ايشان نگردد،

 ايشان او را دوست گيرند و با او چون با برادران، زندگانى كنند.

   " گر زبانت خوش است، جمله‌ي خلق                      در مــودّت بـرادران تـــواَنـد

  ور زبـانـت بـد اسـت ، در خـــــــانـه                           خصمِ جانِ تو، چاكران تواَند"

 1- ميزان الحكمة ج 3 ص 2743